Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Ιστορίες γύρω απ το καζάνι Το θαύμα

Το θαύμα

Το Νοέμβριο του 1979  η περιοχή μας δοκιμάσθηκε από πολύ έντονες βροχοπτώσεις. Υπερχείλισαν τα ποτάμια, πλημμύρισαν τα χωράφια στον κάμπο, ο παλιός βάλτος ξαναθυμήθηκε την καταγωγή του, ακόμη και ο Τριπόταμος ένα μικρός χειμαρροπόταμος που διαπερνά την Βέροια κατέβασε τόσο νερό που στη θέση Μπαρμπούτα σκέπασε μια γέφυρα και παρέσυρε αυτοκίνητα. Ο Νοέμβρης όμως ας μην ξεχνάμε είναι και μήνας αποστάξεων. Όπως  ήταν επόμενο η κακοκαιρία αυτή δυσκόλεψε πολύ τα πράγματα. Οι δρόμοι για τα χωράφια που συνήθως ήταν εγκατεστημένοι οι άμβυκες έγιναν αδιάβατοι, αλλά κι οι αυλές των σπιτιών όπου σε υπόστεγα φύλαγαν τα τσίπουρα είχαν γίνει λίμνες.


 Έτσι πολλοί που είχαν βγάλει άδειες αποστάξεων έρχονταν στο Χημείο (εκείνη την εποχή το Χημείο του Κράτους ήταν αρμόδιο) και μας ζητούσαν να τις ακυρώσουμε. Πιάναμε την κουβέντα, νέοι χημικοί εμείς τότε, μαζί τους για τα προβλήματα  από την κακοκαιρία και ρωτούσαμε το λόγο της ακύρωσης της άδειας. Μας έλεγαν για τους πλημμυρισμένους δρόμους και αυλές, για την δυσκολία της μεταφοράς των στεμφύλων και άλλα τέτοια, όλα λογικά και κατανοητά μέχρι που ήρθε ο μπάρμπα Κώτσος από την Φυτειά. Η Φυτειά είναι ορεινό χωριό στις ανατολικές πλαγιές του Βερμίου λίγα χιλιόμετρα από την Βέροια. Ζήτησε κι αυτός ακύρωση της άδειας .Τον ρωτήσαμε κι αυτόν τι πρόβλημα είχε και περιμέναμε  μια ανάλογη απάντηση. Αλλά πέσαμε έξω. Εκείνος σταυροκοπήθηκε και είπε:
- Τι να σας πω ρε παιδιά.... θαύμα, θαύμα. Ο Άγιος φαίνεται δεν θέλει να πίνουμε.

Στο σημείο αυτό πρέπει να σας πούμε και μερικά άλλα. Κάποια  λίγα  καζάνια απόσταξης στην περιοχή μας ήταν βακούφικα. Δηλαδή ανήκαν στην περιουσία μιας εκκλησίας. Έτσι λοιπόν  στην Φυτειά η μεγάλη και παλιά εκκλησία  του  χωριού του Αγίου Αθανασίου   που είναι κτισμένη στο ψηλότερο σημείο του χωριού είχε στην περιουσία της ένα καζάνι που βρίσκονταν τοποθετημένο σε μια αποθηκούλα κοντά στην εκκλησία.

Εκεί έφτιαχναν το τσίπουρο τους οι χωριανοί και το «δικαίωμα» δηλ. η εκμίσθωση πήγαινε στο ταμείο της εκκλησίας. Όταν βγάζαμε άδειες για τέτοια καζάνια πάντα χαμογελούσαμε γιατί στη θέση του εντύπου που έπρεπε να γράψουμε τον ιδιοκτήτη του άμβυκα, συμπληρώναμε το όνομα ενός Αγίου. Ιδιοκτήτης άμβυκα απόσταξης ένας  Άγιος. Είναι καταπληκτικό.
- Φαίνεται το παρακάνατε με το πιοτό, σχολίασε ένας συνάδελφος χαμογελώντας.
- Όχι βρε παιδιά... δεν ήπιαμε παραπάνω, το ίδιο όπως κάθε χρόνο, απάντησε εκείνος, χωρίς να αντιληφθεί το πείραγμα.
- Τότε γιατί;  Για πες μας τι συνέβη, ρωτήσαμε γεμάτοι περιέργεια.
Και τότε μας περιέγραψε το εξής καταπληκτικό. Είχε βγάλει ο κακομοίρης άδεια να αποστάξει, ανέβηκε στο χωριό, φόρτωσε τα βαρέλια με τα τσίπουρα  στο τρακτέρ και ανηφόρισε για την εκκλησία. Με δυσκολία, γιατί το νερό έπεφτε με το τουλούμι,  ξεφορτώνει και αρχίζει την ετοιμασία για την φωτιά. Είχε φροντίσει να έχει μαζί του ξερά ξύλα. Όλα αυτά πρέπει να τα φανταστούμε σ’ένα χώρο που ο φωτισμός να είναι  λιγοστός και η νεροποντή να βαράει σαν ταμπούρλο στην λαμαρίνα που είχε για σκεπή. Σκύβει ο ταλαίπωρος στο χώρο κάτω από το καζάνι να βάλει από κάτω μια παλιά εφημερίδα και τα  προσανάματα από πάνω και να ανάψει όταν διαπιστώνει ότι η εφημερίδα έγινε μούσκεμα. Στη θέση που άναβαν την φωτιά ήταν μια λιμνούλα με νερό. Κοίταξε πάνω την λαμαρίνα μήπως έσταζε από κάπου, τίποτε.  Προσπαθεί να καταλάβει από που ήρθε το νερό, τίποτε. Υπέθεσε ίσως να είχε χυθεί από την στέρνα του ψυγείου ή από κάποιο βαρέλι με τα τσίπουρα και δεν το ρούφηξε η γή. Με κόπο σκύβει και με εφημερίδες και κουρέλια μαζεύει όσο νερό μπορεί. Έλα όμως που αυτό δεν σώνεται. Τρελλάθηκε ο άνθρωπος. Ανοίγει ένα αυλάκι για να φύγει το νερό και τότε με τρόμο διαπιστώνει ότι από τον χώρο της φωτιάς, κάτω από τις στάχτες αναβλήζει νερό. Τον χώρο εκείνο διάλεξε να κάνει πηγή, η Φύση ή ο Άγιος. Θαύμα  ή σύμπτωση κανείς δεν ξέρει. Όταν μετά από μέρες κόπασαν οι βροχές και τα νερά κατέβηκαν, σταμάτησε και το νερό κάτω από το καζάνι. Όμως το  γεγονός είχε πια καταγραφεί στις ιστορίες του χωριού.

Βρίσκεστε εδώ: Home Ιστορίες γύρω απ το καζάνι Το θαύμα